Показаны сообщения с ярлыком Küncdən zərbə`m. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком Küncdən zərbə`m. Показать все сообщения

24.11.2011

ImagineDialogue 2011 // I am Peaced!

Bu videonu ImagineDialogue 2011 proqramı çərçivəsində hazırladıq. Proqramın məqsədi münaqişə şəraitində yaşayan dövlətlərin gəncləri arasında dialoq mədəniyyətini formalaşdırmaqdır. Ermənistan-Azərbaycan gəncləri üçün təşkil edilən layihədə bizim komanda 6-cı buraxılış idi. Bu video çarxı hazırlamaqla biz hər iki tərəfə belə bir mesaj verdik: "İnsanı ittiham edənə qədər, onu tanımaq mümkün deyil". Müharibəni isə rəhbərlərə məxsusdur, xalqa deyil. 
İşin üzə çıxmasında Azərbaycan team`indən: Gülarə Əzimzadəyə, Arzu Qeybullayevaya, Məryəm Cabbarovaya, Olqa Breqvadzeyə, Ali Reşə vəə özümə təşəkkür düşür. İdeya da  bizim komandanın idi :). Qonşularımızdan isə Maria Karpetyan, Sasun Kaçataryan, Veronika Aghajanyan, Phil, Ana, Gayane, Nikolay, eləcə də bitərəf dostumuz amerikalı Chris sağ olsun :))






23.10.2011

Ünvansız

        Salam. Sözüm sənədir, ay hava. Bəlkə, bu gün başıma gəlməyin bir işə yarasın?! Deyirəm, elə mənim kimi havadan-sudan danışa-danışa havada qalmağa meylimiz artıb. Sözü də havaya atırıq. Götürən götürür. Sözümüzə əli çatmayanlarsa deyir ki, dedikləriniz iylənib, çoooox havadadır. Sıralarımızda azadlığını göydə görüb, havaya uçmaq istəyənləri də tapıldı. Havayıdır elə bil. Nəsə bu günlərdə də hamımızın ağlı bir qarış havadadır. 
      Salam. Sözüm sizədir, Bakı vitrinləri. Sizdəki manikenlərlə aramızdakı fərqi düşündüm. Tapmadım. İtirdiyimiz nəyi tapmışıq ki. Baxırıq bir-birimizin paltarına – sizdəkilərə baxdığımız kimi. Bir-birimizi paltarsız görəndə də daha təəccüblənmirik - sizdəkiləri paltarsız gördüyümüz kimi. Endirimlərin cib oxşayır, bizim “endirimlərimiz” isə göz. Siz qiymət endirəndə, biz hər fəsilə uyğun “ideologiya”, “-izm”lər endiririk virtual döyüşlərimizdə. Hər “ağamız”a uyğun bayrağımızı endiririk akrobatik hərəkətlərlə - hər şeyə “baş üstə” deyərək. Yox bir, qulaqdibi, qurşaqaltı, əlüstü. Enənləri nə badə qaldıraq haaaaa... İstəsək belə, alınmayacaq. Gözlərimizə enən pərdə çətin ki qalxa. Sənə min rəhmət, Ay Rəsulzadə. Görsəydin, qaldırdıqlarını necə endiriblər. Görə bilməzsən... Unutmuşdum, - unutmuşdum ki, daha şəklin yoxdur divarlarda – onu da endiriblər. 
     Bəlkə, sənə yazım bu məktubu, ay zərf. Həəə, elə sənə! Bizi nələrlə doldurdularsa, səni də onlarla doldurduq. Görəsən, sən yazsaydın, kimə ünvanlanardı ünvansız məktubların? Anaların əllərini, yarımçıq arzuları, boş küçələri, necə, yazmaq istəyərdənmi 4 fəsildə? Yazmaq istəyərdinmi allaha məktubunda anasının qırışlarını dəniz dalğalarına oxşadan 6 yaşlı oğlanı? Bəs, gülə həsrət şəhid məzarı üçün yer tapılardımı sətirlərində? Yaxşı, birdən itsəydin, nə edərdin? Ünvana çatmayanda, necə, ünvansızmı olardın mənim bu məktubım kimi? Ya da itirdiyim pərimin itmiş ilhamı kimi...  

28.09.2011

BAKI İSLAMIN PAYTAXTI

Bakı İslamın paytaxtı,

Onda mən də olum molla.

Verim lütdənmiş Fatihə

Açıq qıça, açıq qola.

Fahişə ruhun Sarayında,

Yataq bədən harayında.

Ağacaltı, "skamya"üstü

Öpüşləri, güləşləri,

Qadınların evlər yıxan pıçıltısın,

Donuz kimi gülüşlərin

Gizlədim hicab altında?



Toyxanalar minarəli,

Səcdəgah da fəvvarəli.

Nə fərqi var, Allahşükür, ya da Əli,

Əsas odur, o da tıxır

Xalqa haram,

Ona halal sosiskanı, kolbasanı.

Xalqın iylənmiş beyninə

Soxur yaşıl bayraq altda

Yumşaq qeyrət fəndlərini,

"Hədis"ini, "Quran"ını.

Satdılar bir dığa üçün

Min qadının namusunu, qeyrətini;

Oxudular: "Bəlkə, çıxaraq bayraqdan onun yaşıl hissəsini?!"

İndi namazın vaxtıdır,

Kar dindarlar,

Eşidirsiz, azanımın gur səsini???
                                                                                       
MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ

19.03.2011

Hasarlar arxasında


     Bir yol var – uzağa, çox uzağa aparır məni. Kimisi onda azadlığını itirdi, kimisi doğmalarını. Kimisini təkliyi ilə barışdırdı bu yollar, kimisini yarımçıq həyatla. Mən isə..
      Məni isə təsəlli axtarıram uşaqlığımı uzaqlara aparan bu yollarda. Uzaqlarda qoyduğum Qızılqum sanatoriyası..
      Sanatoriya Sabunçu rayonunun Pirşağı qəsəbəsində yerləşir. 1992-ci ildən buralar Xocalı rayon qaçqınlarının sığındığı düşərgəyə çevrilib. 12 ildir ki, ailəmlə birlikdə sanatoriyadan köçmüşük. Ölən qohumumuzun “çıxacaq 40-ı” bu yerlərə bir daha qayıtmamaq adıyla verdiyimiz sözü yenidən bizə qaytarır. Burada qoyub getdiyim uşaqlığımı yenidən mənə qaytarır..
        Ötən illər ərzində nələrin və kimlərin dəyişdiyindən xəbərsizəm.. Nələrlə qarşılaşacağım, nələri görəcəyim “Xocalı”ya gedən yollar kimi müəmmalı və qaranlıqdı.. Yol boyu neft buruqları, neftin dağıldığı çirkli ərazilər, ucu-bucağı görünməyən və nəhəng hasarların “qucaqladığı” “şəxsi mülk” möhürlü çöllüklər, imarətlər bir-bir keçir yanımdan, uzaqlaşır. Evlərin mərtəbələrinin, həyətyanı sahələrin, nə bilim, hətta ağacların sayının azalması, zibilliklərin bolluğu, artan üfunət mənzil başına yaxınlaşmağımdan xəbər verir..
Adam olacaqdı..
      Sanatoriyada məni uşaqlıq dostum Elçin qarşılayır. Keçən illər ərzində baş verənləri bir-bir mənə danışır. Burada yerləşən 2 nömrəli məktəbi bitirməyini, sonra ali məktəbə qəbul olmağını, universiteti bitirib əsgər getməyini, qayıdandan sonra “şəhərdə” – Bakıda iş tapa bilməməyini, “xarabaya” qayıdıb düşərgəmizin kənarında tikilən “imarətlər”də fəhləlik etməyini, daşı daş üstünə qoymağı imarətləri tikə-tikə öyrəndiyini, yaşadığı taxta evin qapısına isə qoymağa bir daş tapmadığını danışdıqca danışır..
      Gəzə-gəzə məktəbin həyətinə giririk. Elə həmin taxta məktəbdir. Yayda “bişib”, qışda müəllimlərin evlərindən gətirdiyi “piletkaların” başına yığışıb qızındığımız 10 nəfərlik sinif otaqları.
      Elə həmin bayraqlardır divarlarda – ildə bir dəfə gəlib, hərəmizin qabağına 2 dəftər qoyub, bununla gözə köz üfürən qeyri-hökumət təşkilatlarının bayraqları. Elə həmin meydançadır - buralarda heç nə dəyişməyib. Quma basdırılan ağacdan iki dirək, noyabr yağışı, bədən tərbiyəsi dərsi, oxuduqları taxta məktəbdə “indi uçar- bu saat uçar” deyib qorxa-qorxa oturan, indi isə soyuq havada həyətdə futbol oynayan uşaqlar..
     Yalançı meydançada oynadıqca onların gözləri parıldayırdı – uşaqların səsi, sevincləri, şıltaqlıqları, təbəssümləri – həmin gün “Xocalı”da uşaqlar gülürdü.. Burada qoyub getdiyim uşaqlığım gülürdü..
        Məktəbin texniki bazası, normal təhsil üçün avadanlığı, demək olar ki, yoxdur. Əvəzində, 13 məzunu ilə ağ günə çıxmağa ümid bəsləyən “Xocalı” var. Bu gün “qurduqları” meydançada oynayan bu uşaqlar sabahın Elçinidir. Bir vaxtlar böyüyüb “adam” olacağımızı deyirdik. Böyüdük, amma adam yerinə qoyulmadıq. Əvəzində, lazımi “adamlar”ın qarşısına qoymağa zəngin “CV”imiz var – “ali təhsilli fəhləyik; bizim kimi yüzlərlə gəncə baxıb “onsuz da qurtarıb fəhlə olacam daa” deyib, oxumaq istəməyən qonşuların, nəmişlikdən divarları kiflə örtülən taxta evlərin, neftin “qara”sından canını xilas edən dəniz sahilinin, hündürlüyü yüz metr aralıdan görünən “oliqarxyana” hasarların, dənizi gizlədən villaların, sahili görmək üçün qət edilməsi mütləq olan bir-neçə kilometr məsafələrin, qarşıdan gələn qışın və nəticədə astma, bronxit, ağciyər xərçəngindən əziyyət çəkməyə məhkum olan “vərəm Xocalı”nın sahibiyik..”.
     Bir vaxtlar qaçdı-tutdu oyandığımız çöllərin əl-qolunu bağlayan hasarlar kimi, mənim də bu gün gördüyüm həqiqətlər qarşısında əl-qolum bağlıdı.. Çox şeylər dəyişmişdi.. Demə, hər şeyin bir sahibi varmış, buradakı insanlardan başqa..
      Evimizi də görürəm.. O da hasara alınıb. Qapısı üzümə bağlı olan bu evin sakinlərinin üzünə də bir vaxtlar çox qapı bağlanmışdı.. İndi isə uşaqlığım qapını üzümə bağlayıb.. İkinci dəfə onu tərk etdiyimə görə.. “Hasarlar arxasında” qoyduğuma görə.. Bir dəfə Xocalıda, indi isə..

                                                                 MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ 

Salam, Payız

       Sevirəm özümə məktub yazmağı. Bəlkə də həyatımda heç kimə yazmadığım qədər məktub var evdə – yazı stolumun sol gözündə, arıq bədənimin sol tərəfində.
İncimə, bu gün Sənə yox, payıza ünvanlanacaq məktubum. Bugünlük Səni yormayacağam, qoy, bir az da o dinləsin, bir az da o əsəbiləşsin, bir az da o utansın, var olduğuna hamının sevindiyini sanmasın. “Mənsiz də dünyanın işi gedərmiş?!”, – desin və…
       Salam, Payız! Bu gün sənə yazmaq istədim. Bilmirəm, necə qarşılayacaqsan sözlərimi – səni uşaqlıqda həsrətlə gözləyib, sevinclə qarşıladığım kimi, yoxsa səninlə nifrətlə yaşayıb, nisgillə yola saldığım kimi?! Bilmirəm və başlayıram…
      Səni gözləyirdim. Gətirəcəyin yağışı gözləyirdim. Çünki o gözləyirdi. Güllər əkmişdi həyətdə, ölən anasının adını vermişdi. Böyüdəcəkdi, baxacaqdı onlara nəvazişlə. Yumaq istəyirdi günahlarını, hər damlasında boğulmaq istəyirdi gülləri böyüdərək. Ümidi sənikən ümidsizliyinə çevrildin. Vəfasız çıxdın; bir payız günündə aldın anasını onun əllərindən. Elə payız günündə də ümidlərini qopardın, ayaq altında tapdanacağını bilə-bilə üz çevirdiyin, qoparıb atdığın yarpaqlar kimi. Əlini açdı göyə, dua etdi, yağış istədi… Sən gəlməmişdin, onunsa qəlbinə payız gəlmişdi..
Bağışla, qızcığaz, eşidilmədi duan. Mənsə ən sevdiyim fəsli, ən sevdiyim ayı öyə bilmədim yanında. Sevdiyim üçün utandım və susdum.

       Bu il də gözü yollarda qaldı Hikmət babanın. Bu il də isti nəfəsi ilə soyuq pəncərəni ovundurmağa çalışaraq gözlədi. Onu görəndə üstünə ağ dəsmal sərilmişdi. Dedilər ki, son nəfəsini verəndə əlini göyə açıbmış. Bəlkə, yağış 6 il əvvəl onu qocalar evinə tullayan balalarını geri gətirər deyə, dua edibmiş. Gəlmədilər… Amma otağa payız gəlmişdi. Yağış yağmalıydı. Bir zamanlar ümidləri pəncərəyə qonduran, indisə buztək soyuq olan dodaqlara yağış yağmalıydı. Yuyub aparmalıydı yorulmuş ürəkdə can verən arzuları, həsrəti, ümidsizlikdən yaranan ümidləri..
Bağışla, Hikmət baba, eşidilmədi duan. Mənsə ən sevdiyim fəsli, ən sevdiyim ayı öyə bilmədim yanında. Sevdiyim üçün utandım və susdum.

      İlk şəhidi gördüm. Kəndimizin şəhid olan 18 yaşlı balası – Şəhriyarı. Ağlayırdı müəllimləri, ağlayırdı anası, ağlayırdı torpaq. Axı, torpaq ona deməmişdi, “gəl, vuruş, yolum üçün, kolum üçün, gedəcəyin və sonun olacaq qara torpaq üçün”. Hansısa siyasətçilərin gic-gic oyunlarına görə indi 18 yaşlı gəncin tikələrini tökmüşdülər anasının qabağına. Əl açdı göylərə ana, yağış istədi, istədi ki, göylər də ağlasın onunla birgə oğlunu. Sən gəlmədin… Ananınsa əllərinə payız gəlmişdi..
Bağışla, ana, eşidilmədi duan. Mənsə ən sevdiyim fəsli, ən sevdiyim ayı öyə bilmədim yanında. Sevdiyim üçün utandım və susdum.

         Evimizi ilk dəfə onda tərk edirdik. Qarşıda keçilməli Araz vardı, ümid vardı. Bəlkə də həyatımda ilk dəfə ki sənin gəlməməyin məni bu qədər sevindirmişdi. Fikirləşirdim ki, yağsan, çay daşacaqdı, məhv olacaqdıq, elə ümidlərimiz də yox olacaqdı, yuyulacaqdı. …Susuzduq, hava çox isti idi. Südəmər uşağı qucağında balacaboy, qaraşın gəlin çinar meşəsinin ortasında onlar qədər əlçatmaz olan göylərə əl açdı, yağış istədi. İstədi yatırsın susuzluğunu, aclığını körpəsinin yağış suyu ilə. Sən gəlmədin, körpəsi əlində ölən ananın dilinəsə payız çoxdan gəlmişdi.
Bağışla, xala, eşidilmədi duan. Mənsə ən sevdiyim fəsli, ən sevdiyim ayı öyə bilmədim yanında. Sevdiyim üçün utandım və susdum.

        Niyə belə vəfasız oldun? Çağrılanda gəlmədin, yağış istədik, vermədin, dualarımız eşidilmədi. Bax, indi də yağmır yağış, ən sevdiyim fəsildə, ən sevdiyim ayda. Gəlmirsən, gətirmirsən onu. Yollar vəfasız oldu, yoxsa sən? Bəlkə, mən? Bilmirəm. Bəlkə, yağışı Səndən indi yox, yazda istəməli idim?!
         O gün yağmışdı yağış. Tez həyətə qaçdım. İlk dəfə əllərim göyə açılmadı, onlar qalxdıqları kimi yerə enəcəklərini bilirdi. Yağdı, amma ondan geriyə qalansa balıq tutulası göllər, üfunətli küçələr və bir də ayağıma gələn payız və yuyulan “cibim” oldu.
        Bir daha belə xəbərsiz gəlmə, qəlbim səni istəsə də, Vallahi, bu ciblər heç səni sevmir də. Elə yaraşmadığın insanlarımız və Azərbaycan kimi. Bu dəfə də sənin yağışından quru çıxdım, sənin axırımıza çıxdığın kimi. Beləcə Mən də məktubumun əvvəlinə çıxıram, başladığı yerə çıxan yollar kimi:
- Salam, Payız!

                                                                            MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ

Gəl, qapını bağlama


       Deyirdik üzümüz yayadır. Bütün donmuşların donu açılacaq. Bəlkə elə Azərbaycan – Türkiyə – Ermənistan adlı bermud oyununda gizlədilən kartlar da… Fəsil dəyişdi. Hər fəslə uyğun qeyrət dəyişdiyimiz bir zamanda, deyəsən, qış daha abırlı siyasət göstərib açılan məsələlərə təzə don geyindirəcək…
       … Futbolçularımızın qol üzünə həsrət ayaqlarını xatırlayıram nədənsə. Hər dəfə uduzanda başımıza oyun açan bu tilsimdən baş aça bilmədik. Əvəzində qapımızdan keçən hər topa görə gözümüzü yumub, ağzımızı açdıq. Bu dəfə Türkiyə oynadı – Ermənistanla. Gözümüz yenə yumuldu. Amma ağzımız açılmadı. 17 illik “tilsim” bir simsimlə açıldı. Bir tilsimlə də “17 illik gedənlərimiz”in geriyə yolu açılsaydı, dünya dağılmazdı ki?!
       …Qurban bayramını da geridə qoyduq, geridə qoyduqlarımız digərləri kimi. Tayqulaq Andronikin şərəfinə nə əsgərimiz, nə də əsrimiz kəsildi. Erməni şərəfinə şərəfimizi kəsdirdik. Daha təmiz azərbaycanlı olmaq üçün – sünnətdir axı..

       Odlu danışdığımızı sanmayın. Sadəcə, əyri bacamızdan tüstü çıxarmalıyıq , ya yox?! Necə ki, Türkiyə prezidenti Abdulla Gül öz oyunu ilə bizim başımızdan tüstü çıxartdı; Qərb Türkiyənin Ermənistanla münasibətlərini adam yerinə qoymaq istəyir. Rəsmi Ankaranın qeyri-rəsmi fikri də bundan yanadır, deyəsən. Ermənistanla münasibətlərin bərpası Türkiyə üçün lazımdır. Çünki qarşıda iqtisadi tərəqqi, sözügedən dövlət üzərində türk nəzarəti və ən azı Qafqazda Türkiyənin “çəkisinin artması” durur. Azərbaycansa hələ də “pəhriz”dədir.
         Ermənistanın müstəqilliyini tanıyan ilk dövlətlər sırasında Türkiyə də var. İlk vaxtlarda iqtisadi çətinlik, aclıqla qarşılaşan Ermənistana Türkiyə əl uzatdı. Hava limanı tikdirdi, iqtisadi yardım göstərdi, nəticədə Ermənistan Türkiyədən əl qarışıq ayaq da istədi. Meydanda Türkiyənin “ayağı” hər ikisi üçün düşərli oldu.
          Bizə yalnız top daşımaq, aradabir də oyuna baxıb: “Dəhşət oynayırlar eee…” demək qalır. Əvvəlcə, hesab tablosuna nəzər salırıq: 17- 0; 18 – 0; 19 – 0… Hesab durmadan dəyişir. Türkiyə – Ermənistan oyununda “oyunçular” da dəyişir, hətta komanda üzvləri arasında yerdəyişmə belə olur. Dəyişməyən bu azarın keşiyini bir əlində peraşki, bir əlində bayrağımızla çəkən azarkeşlərin reaksiyasıdır. Türkiyə milli yığmasının Fatihindən fərqli “Davos Fatehi” və onun komandası bu oyunda, deyəsən, daha gözəl taktika qurublar. Yoxsa məsələnin donduğu bir vaxtda, bu qədər dəyişkənlik olmazdı. İnanmırsınız? O zaman nəfəslərinizi və münasib yerlərinizi tutun. Meydanın mərkəzində hakim öz zurnasında öz havasını çalır və şərəf qapımıza cərimə zərbəsi təyin olunur ..Türkiyə də bu hava altında çox gözəl oyun nümayiş etdirir.Qardaş dövlətdən zərbəəəəəəə və.. Qooooooool.
PS. Türkiyə Osmanlı İmperiyası deyil, elə Azərbaycan da Konstantinopol.

                                                                                 MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ

Seç ki!


     Hər şey bu dünyaya gəlməyimizdən başladı. “Seç!”,- dedilərmi yaşamla ölüm arasında-yox! Seçdi Tanrı bizim üçün bu dünyanı. O dünyakı insanın olduğu yerdə pislik durur, pisliyin ayaq açıb yeridiyi yerdə isə ədalət şikəstdir. Yaşayaraq ölümə getdiyimizi bilirdik. Ölümsə yaşamağımıza mane olmadı. Yaşadıq və seçdik..
    “Seç!”, – dedilər hörmətlə rüşvət arasında. Beşikdən yeşiyə rüşvətlə başladıq, istəyərək, ya istəməyərək, ya da onların istəyi ilə, amma seçdilər rüşvəti bizim üçün doğulduğumuzda xəstəxanada başlayan muştuluq kampaniyası və ölərkən mollaya verilən gözaydınlığı ilə.
      “Seç!”, – dedilər laylayla, serial arasında. Seçə bilmədik birincini, seçdilər yerimizə ikincini. Dedilər, nə fərqi var ki, ikisi də yuxuya verir səni. Hələ də mürgülədir bu seriallar məni ona uyan millətimiz kimi.
     “Seç!”, – dedilər istəyimizlə istəklərin arasında. Seçə bilmədik seçdiyimizi. Seçdiklərini seçdik. 11 illik məktəbi, mütləq bitirməli olduğumuz universiteti, Bakıda çəkəcəyimiz əsgərliyi, evlənəcəyimiz halal, amma verdiyimiz cehizləri haram etdiyimiz qızı, bir il içində görməli olduqları nəvəni də onlar seçdilər.
     “Seç!”, – dedilər əxlaqla əxlaqsızlıq arasında. Küçə qadınından heç bir fərqi olmayanı xalqımızın artisti, sirk ustası edib digərinə qıyğacı baxdıqda, bakirəliyi dəbdən saldıqda seçdik əxlaqsızlığı. Bakirə qalan Qız Qalasını da ləkələdik evroremontla, evrogeyim ve evromakiyajla ləkələnən qızlarımız kimi.
    “Seç!”, – dedilər nəğdlə kredit arasında. Seçdik krediti, verdik hər şeyi xırda-xırda. Seçdik “Hərəyə Qarabağdan bir ovuc kampaniyasını”, verdik kreditə 8 rayonu, zurnanın müşaəti ilə çalacağıq İnşəAllah ipotekayla verəcəyimiz Bakının toyunu.“Seç!”, – dedilər “Qubadlı”, “Zəngəzur”, “Qarabağ”, “Zəngilan” və sair kimi restoranlarda qaytağı ilə şikəstə arasında. 10 manata zakaz verib qoyduq çolaq Qarabağda vuruşanın şikəst əlin, sınmış qəlbin.

     Deyirlər, payız da gəldi. Heç seçmədik də onu, gəldi özü üçün, başımıza gələnlər kimi. Düşünə-düşünə Moşunun xoşbəxtliyə axtarıb tapmadığı qafiyənin gününə düşməmək üçün seçdik susmağı, çünki onu bizim yerimizə seçmişdilər.
     Payız gəldi. Nə edək, istədik, istəmədik onsuz da o gəldi. Elə ölkəmizə həftə səkkizməndoqquz təşrif buyuran 3 qardaş kimi. Qonaqlı-qaralı olanda nə olar ki, gərək üzümüz qara olmasın bu qonaqların yanında.
     Payız gəldi, onlar da gəldi, gəlir, gələcəklər də. Deyəsən, yol Qəçrəşə gedir. Uzunmüddətli ağır işdən sonra istirahət etməlidir bu yazıqlar, ya yox?! Onlar bizi yaman tərlədib, pörtlədib, buxarlandırıblar. Allah da onları buxarlanmaqdan qorusun! Qınamayın bizi, seçim bizim deyil, Vallah, seçiblər yerimizə, elə onların yerinə də.
      Payız gəldi. Nə edək, onsuz da istədik, istəmədik o gəldi. Nə olsun, Brayze qrupunun solistləri kimi həftədə 4 dəfə gəlib getməsələr də, uçan “tarelkalar” da bizə gəlib gedir. Görəsən, hansı məqsəd güdürlər, o da bəlli deyil. Deyirəm, yel əsib, qoz tökülüb, yığanımız yoxdur. Başı bədənindən böyük olub, mavi rəngə çalan bu “yaratıklar” burunlarını Azərbaycana soxsalar da, təəccüblənmədilər. Niyə təəccüblənsinlər, rəngləri rəngimizə, iyləri iyimizə, ağılları da ağlımıza uyğun. Di gəl ki, başımız böyük deyil. Ona görə də bizi görən elə deyir ki, bu millətin ağlı yoxdur. Bu millətin ağlı yoxdursa, bəs nəyi var? Bilmirik nəyimiz var, nəyimiz olur-olsun, əsas odur ki, seçənlər seçib yerimizə, seçməsək də olar.
     Payız gəldi. Nə olsun ki, burnuma da Xəzərin iyi gəldi. O Xəzər ki, azar olub düşüb canımıza, bizi soyuq payız günlərində bir az da üşüdür. Bölüşdürülə bilməyən, neft məhsullarını satıb əvəzinə də sabun köpüyü kimi itib-batan varlığa sahib olduğumuz, içindən balıq əvəzinə ayaqqabı tutduğumuz, çıxardığımız gölümüzün qoxusu gəldi burnuma. Gəlsin, iyi də ki biz seçməmişik. Onu da seçiblər yerimizə.
     Payız gəldi. Nə olsun ki, məni dənizə aparan, villalar qəsəbəsinin içindən keçən yollar da ağlıma gəldi. Vallah, bu villaların qəbirdən heç bir fərqi yoxdur. Hər ikisi çoxmərtəbəli, hər ikisi “evro remont”, hər ikisi öz sahib və ya sahibəsini gözləyir. Sadəcə, birini açıb tabuta, digərini açıb evə girmək lazımdır. Binalar ucalır, qəbirlər ucalır, insanlar alçalır. Bu qanunauyğunluq da bizim deyil. İnanın! Onu da seçiblər yerimizə.
     Payız gəldi. Nə olsun ki, hər kanalizasiya “luku”nun içindən də bir istedadın iyi gəldi. Hər müxalifət mövqeli jurnalistin də “mavi” olduğunu biləndə başıma hava gəldi. Görəsən, Azərbaycanda həmrəng olmadığım neçə insan var?
     Gələ-gələ hamı, hər kəs, hər şey başımıza gəldi. Gəlməyən bir Qarabağdır. Seçkiqabağı “Qarabağı” geri  almağa söz verənlərin siyahısı azmış kimi fantastik qiymətlərə tikilən, 2 gündən sonra daşıdığı ağırlığa dözə bilməyib ortasından çat verən körpülər, ürəyimizə və gözümüzə su çiləmək üçün işə salınan fontanlar, tikilib-sökülüb, yenidən tikilən binalar, başına torba tikilən abidələr də adamın üstünə-üstünə gəldi.
     Gəlir-gəlsin. Onsuz da payız da gəldi. Nənəm demişkən, hələ qurd keçinin harasını yeyib ki, durub biz də payızın gəlişini iki gözümüz, iki qulağımız və sairə yerlərimizlə gözlədik.
     Oxun nə günahı var ki, yay əyridir. Əsas nişançı məqsədinin düz olduğuna inansın. O zaman ox öz hədəfini düz ortasından vuracaq. İndi deyirəm, bizim nə günahımız var ki, payız gəldi. Onun gəlişini ki biz seçməmişik? Əsas odur ki, yağış olmayan təpəmizə vurub olan-qalan ağlımızı da əlimizdən almasın. Yoxsa, başımıza gələn daşlar və ələnən küllərin sayı da artacaq. Artsın, Qarabağdan hay, qaçqın və məcburi köçkünlərimizdən “vay” gəlməyəndən sonra, nəyimə lazım ki, payız gəlib.

     Sorğu keçirdim. Seçdiyim sualı seçilmiş gənclərə verdim. Yaş auditoriyasının bu cür seçilməsi də təsadüfü deyildi. Axı, hər şey seçdiyimiz və bizim üçün seçilən zərurətə bağlıdır. Orta və yaşlı nəsil artıq özü düşünmür, seçilmiş düşüncələr yeriyir beyinlərində. Mənsə 10 gəncə : “Ən doğru və ən yalnış seçiminiz nə olub?” sualını verdim. Cavabları olduğu kimi sizə təqdim edirəm:
- Leyla, 21 yaş – Başqalarına qarşılıq gözləmədən kömək etməyim ən doğru, insanları dəfələrlə bağışlamağım ən yalnış seçimim olub.
- Anar, 22 yaş – Özümü seçməyim ən doğru, həmişə özümü seçməməyim ən yalnış seçimim olub.
- Cavid, 20 yaş – Başqalarına qulaq asmamağım, müstəqil qərar verməyim, məncə, doğru seçimim olub. Ən yalnışı olmayıb, amma səhv saya biləcəyim işimdə mənim seçmədiklərimin məni seçmələri olub.
- Şəfəq, 21 yaş – Universitetə qəbul olmağım həyatımda etdiyim ən doğru seçimdir, jurnalistika ixtisasi üzrə təhsil almağım isə ən səhv seçimim olub.
- Zümrüd, 22 yaş – Ali təhsil almağım, düşünürəm ki, doğru seçimimdir. Yalnışı isə istəmədiyim fakültədə təhsil almağımdır.
- Vüsal, 21 yaş – Heç vaxt özüm seçməmişəm. Həmişə valideynim yerimə seçib.
- Xəyal, 22 yaş – Ən doğru seçimim İslam dinini seçməyimdir, ən səhv seçimimim olması isə ağlıma gəlmir.
- Gülnar, 22 yaş – Vaxtımı boş keçirməyim ən səhv seçim olub, ən doğrusu isə ali təhsil alamğımdır.
- İlkin, 23 yaş – Dostlarım ən doğru seçimim olub, sakit həyat tərzini seçməyim isə ən yalnışı olub. Çünki sakit həyatın mənə görə olmadığını bilirəm.
- Anar, 21 yaş – Bu gün Azərbaycanda biz seçmirik, nəyisə yerimizə seçirlər. Yaxud da seçdiyimiz alma ağacından dərilən çürük meyvədən başqa bir şey deyil. Ən yaxşılarını ağacın başına çıxarıblar.
Onlar bu fikirləri seçdilər. Nəticəni də siz çıxarın. Siz seçin, seçdiyinizlə seçilin. Sizin üçün seçilənlərlə deyil. Necə ki:
- Rüşvəti hörmət
- “şirvan”ı vicdan
- dilənməyi qazanmaq
- seçdirməyi seçmək
- yatmağı düşünmək
- Ayda torpaq almağı, Qarabağı almaq
- Günahlandırmağı bağışlamaq
- Maşını məhəbbət
- Nifrəti sevgi
- Sərt əxlaqı yumşaq qeyrət yerinə seçdilər.
      Oxudum ki, “Prezident yenə prezident oldu”. Seçdik, seçildi, ya seçdilər, bunun heç bir fərqi yoxdur. Əsas odur ki, xeyirli olsun. Bizim üçün bu günə qədər seçilən seçilmişlər kimi, ya ondan fərqli?!

                                                                     MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ 

Təbrik edirəm


    Təbrik edirəm. Deyirlər, camaat “kreslo” xəstəliyinə tutulub. “Dahilər” də divan. Dahilərsiz divandakı “dahilər” divansız dahilərdən birinə divan tutur. Soyğunçuluğun Müasir Stili – SMS-lə. Dahi qəbrindəəndə, smslər də “hə” və “yox” arasında dönür. Dönər müşavirəsinin sonu Qubadakı qərib qəbirlərimizin qəribəliyi qədər müəmmalı şəkildə bitir. Futbolumuzun arxasınca gedən Qarabağın sıralarına indi də dahilər qoşulur. Efirin “kifir” verilişlərinə qoşulan mən də ağ həqiqətlərin açılmayan “qara qutusu”ndan fərqli olaraq, qara camaatımızın üzünə ağ olan “yeşikdə” “Tülkünün məsəli”, “qoy, uzanmışıq da” “dahilərin divanında” deyirəm. Nəsə. Ədəbi məhkəmənin ədəbsiz hakimlərinin “ədəbli” mühakiməsinin əbədi məhkumları da belə
     …Nədənsə bu günlərdə paytaxtda hər şey və hər kəs tıxanır. Tıxanmış yolların boşalması müşkül göründüyü bir vaxtda, metroda da insanların tıxacı gözümüzü tıxayır. Allah bizi dəmirlərin tıxacından saxlamasa da, “tıx” aclardan saxlasın. Vaxtımızın itməyi cəhənnəmə, heç olmasa, namusumuza yaşıl işıq yandıraq. Bax, onda xirtdəyimizə tıxanan “təbriklər”dən birini də onlar üçün boşaldarıq.
     Maraqlıdır, bu millət göydən başına tökülən vacib şeylərə – daşa, külə inanmır. Amma göydən düşən 3 almaya yamanca inanır. Yatmağı bu qədər sevən və gözləyən ikinci bir xalq hələ qarşıma çıxmayıb. Buna görə bizi təbrik etməyə dəyər.
 
       Dəyər demişkən, dəyərlərimizi dəyməli olduğuna dəyməyən dəyərlərlə dəyərləndirdiyimiz “BAZARLARIMIZ”ı da təbrik edək. Hərənin bir “obyekti” və satılan “subyekti” var bu “bazarda”. “Qərb” bazarında satılan “Şərq”i gördük. “Ət” bazarında inəyinkindən fərqli ucuz və münasib qiymətə satılan ürək gördük, dalaq gördük, böyrək gördük. “Vədlər” bazarında satılan həqiqəti gördük – bir daş altında idi, bir daş da üstündə. “Məktəb” adlı bazarda “cibiş müəllim” ləqəbini verdiyimiz “hocalarımız”ı gördük. Cibində siçan oynadığını deyib, bir az da bizim pişik funksiyasını yerinə yetirməli olduğumuzu dönə-dönə üzümüzə çırpan müəllimlər nə satırdılar, niyə satırdılar, bilmədik. Mən bilən, onların satılmağa bir şeyləri qalmamışdı, axı?! Tarix müəlliminin kartofun becərilmə xronologiyasından danışması, riyaziyyatçının onun diametrindən dəm vurması, ədəbiyyatşünasın qəzəllərlə bu “kökümsov”u vəsf etməsi, həkimin nişastalı kartofun xeyri barəsində məsləhətləri maraqlı olsa da, bazardan çıxmalı idim.
       Bel
ə problemlər axırımıza çıxmasa da, söhbətin əvvəlinə çıxıb 276 nömrəli avtobusda mənə əməlli-başlı dərs verən birini təbrik etmək istəyirəm. Üzündə çəkisi bəlli olmayan, amma ağırlığını hiss edə biləcəyim qədər gözümə girən kosmetikanı gəzdirən, “türk assolistləri”nə oxşayan və ya özünü oxşatmaq istəyən xala avtobusa minir. Basabasın qarabasmasından təsirə düşüb başqasının əlini öz əli hesab edən, “əlimin niyə biri qaradır, biri ağ?”,-deyə mənzil başına çatana qədər bu vacib suala cavab axtaran qardaşımızdan biri təsadüfən xalanın ayağını tapdalayır. Xala da az aşın duzu olmayıb dönüb qardaşa: “Bura sənin üçün Füzuli deyil eee…” cümləsini tək o qardaşımızın deyil, bütün azərbaycanlıların üzünə çırpır. Nəysə… Məhz bu gün bu hadisə mənə ilk dəfə “azərbaycanlı” (!) olduğumu xatırlatdı. Bu vəzifədən umduğum, umacağım, “xortumlamağa” da bir şey qalmadığından elə orada istefaya getdim. “Fərrarili fərarilərimiz”in sayının “göz-bəbəyi” kimi qorunan tarixi abidələrimizin sayına bərabər olduğu vaxtda belə cavab normaldır,əslində. “Kindər” əvəzi “ata, səni çox istəyirəm” cümləsini uşağına əzbərlətdirən rüşvətxor Balanı böyüdən rüşvətxor Ata da normaldır. “Mətbəxdən yatağa” marşrutu üzrə “hərəkət ədən” Analarımız da normaldır. Güllü parkların güllü skamyalarında güllələdiyimiz qeyrətlər də normaldır. Şəhidləri “sui-qəsd”lə damğalamaq, sui-qəsdləri “şəhidlik” adıyla təqdim etmək, az qala bu müqəddəsliyin də əməkdar və xalq şəhidi növlərini “icad etmək” də bizim üçün normaldır. “Rac”larımızın hərraca çıxardığı əqidəmiz də normaldır. Formal “normallar”a görə dediyim təbriklər də normaldır.

      …Təbriklər – əlinə ilk dəfə konvertdə pul verən kimlərinsə gözünə nifrətlə baxıb, onların nə qədər alçaq olduğunu deyən və vicdanını sevənlər! Bakı ilə Qarabağın Amerika – İraq dostluğu qədər uzaq olduğunu görüb susanlara olan Nifrətə də təbriklər! Qışın oğlan çağında bacımın ayağıma iki ölçü böyük olan “basanoşkaları” ilə məktəbə gədəndə “yuxarılar”ın nə qədər alçaq, “mənlər”insə “böyük” olmağını dərk edən ağlım, təbriklər! İt damına bənzər qatarda yaşayanda başımıza düşən damlaları mənimlə birlikdə sayaraq fələyin saydıqlarını da saymağı öyrənən, dostlarım, təbriklər! Gözü və qulağından başqa bütün orqanları yaxşı işləyən “əhlimiz”ə adam olub, insan ola bilmədiyi, üzü sirkə, əli bal satdığı üçün də TƏBRİKLƏR!
        Günümüzün d
əminin belə söhbətlərdən dəmli olmadığı bir vaxtda “nələrdənsə” dəm vurub sizi “dəmləndirə” bildiksə, yaxşı dəmli – bir xoruzquyruğu təbrik də Bizə. Bizi yaxşıca bizlədiyi üçün. Təbriklər!
                                    MÜƏLLİF: NƏRMİN NÖQTƏ